Espigas e gramíneas secas

As espigas e gramíneas desta páxina son plantas secas naturais: unhas conservan a súa cor de campo e outras están tinguidas, pero ningunha é preservada nin artificial. Atoparás espigas de trigo secas, avea, lagurus (o rabo de lebre), phalaris, agrostis, phleum, setaria, briza, oriza e outras herbas decorativas, con talos de 40 a 100 cm. Son a base de case calquera composición seca: dan altura, movemento e esa textura de campo segado que ningunha flor consegue soa. Escolle primeiro pola altura e despois pola especie. As máis longas, de 90 a 100 cm —Mustard Grass, Andre Kise, filo e a herba decorativa en natural ou en negro—, piden un floreiro alto, duns 35 a 45 cm, e, abertas en abano, sostéñense soas. Entre 70 e 80 cm están os clásicos: trigo, avea e avea brava, phalaris, setaria e Chasmanthium, perfectos para floreiros de mesa altos e ramos grandes. De 40 a 60 cm quedan as pezas finas para centros baixos, ramiños e floreiros pequenos: agrostis, oriza, phleum, Briza maxima, Fine Grass, polypogon e Stipa pennata. O lagurus, de 60 a 80 cm segundo a variedade, serve para as dúas cousas. Unha regra que case nunca falla: que o talo enteiro mida entre dúas e tres veces a altura do floreiro, é dicir, que asome por riba do bordo entre unha e dúas veces esa altura. Se o que buscas é sobre todo porte, en «Flores secas altas para floreiro» tes máis pezas de gran tamaño. Cada gramínea achega unha textura, e a graza está en mesturalas. O trigo e a avea dan a espiga da colleita, a que busca quen quere un ramo de trigo seco para a cociña, unha mesa de outono ou unha voda campestre. O lagurus é un pompón ovalado e suave ao tacto; o phalaris e o phleum forman espigas compactas; a briza colga en espiguiñas que tremen con calquera corrente; o agrostis e o Fine Grass son unha nube lixeirísima que enche ocos sen pesar; a Stipa pennata achega penachos plumosos, e a setaria, espigas arqueadas coma rabos. Un ramo equilibrado adoita xuntar unha espiga firme para a estrutura, unha peza suave para o volume e unha herba fina para darlle aire. Na cor tes dous camiños. Os tons de campo —o dourado do trigo e da avea, os beixes do phalaris, a briza ou o polypogon— dan un aire rústico e cálido que casa con madeira, liño, vimbio e cerámica. O resto de tons abre a paleta: lagurus salmón ou turquesa; agrostis azul, granate, salmón, verde ou branco; oriza azul claro, rosa, púrpura, salmón ou branca; phleum rosa, fucsia ou morado; phalaris laranxa ou prateado, este último moi de Nadal; setaria e filo marróns, e unha herba decorativa negra de contraste moi gráfico. Cando un nome leva «natural», significa sen tinguir. Para un ramo dunha soa cor, repite o ton en dúas ou tres especies de textura distinta. Hai formato para cada necesidade: talos e pequenos feixes para montar o teu floreiro, e lotes profesionais de trigo, avea e lagurus para floristas, vodas e eventos, onde fan falta moitas espigas iguais. As espigas de trigo secas serven ademais para coroas, grilandas, camiños de mesa e lapelas; a oriza e o agrostis, curtos e lixeiros, para caixas de agasallo, convites ou botelliñas. E se prefires o traballo feito, en «Ramos de Flores Secas» tes composicións xa montadas. Coidalas é sinxelo: unha gramínea seca non se rega nin precisa auga no floreiro. A luz directa do sol apaga a cor, sobre todo a das tinguidas, e a humidade abrándaas, así que mellor lonxe de fiestras moi soleadas, baños e cociñas con vapor. É normal que algunha espiga solte un gran ou un pouco de pelusa ao manipulala; unha capa lixeira de laca, pulverizada a distancia, axuda a fixala. O po quítase en seco, cun plumeiro ou co aire frío do secador. Enviámolas en 2-3 días laborables a España, Francia e Portugal.